متخصصان هنوز راهی برای جلوگیری کامل از حملات پانیک پیدا نکردهاند . اما اگر فکر میکنید مستعد ابتلا به آنها هستید، میتوانید اقداماتی را برای محافظت از خود انجام دهید. و این با عادات روزمره شما شروع میشود.
اولین قدم این است که بفهمید چه اتفاقی دارد میافتد. علائم حمله پانیک، مانند ضربان قلب تند، تعریق، احساس تنگی نفس و احساس ترس یا وحشت، شبیه حمله قلبی یا سایر بیماریها هستند. بنابراین اگر دچار حمله شدید - یا فکر میکنید که دچار آن شدهاید - به پزشک خود (یا در صورت فوریت به اورژانس) مراجعه کنید تا سایر علل را رد کنید و مطمئن شوید که منجر به مشکلات دیگری مانند ترس از ترک خانه یا ایجاد مشکل در محل کار نمیشود.
متخصصان به طور کامل نمیدانند که چرا حملات پانیک اتفاق میافتند. اما میدانند که عواملی که افراد را آسیبپذیر میکنند عبارتند از:
زندگی روزمره میتواند استرسهای کوچک و بزرگی را به همراه داشته باشد. کنار آمدن با آنها با مراقبت از خودتان آغاز میشود.
درست غذا بخورید. یک رژیم غذایی متعادل را امتحان کنید . از غذاهایی که با شما سازگار نیستند دوری کنید، زیرا واکنشهای آنها میتواند باعث اضطراب شود .
از سیگار کشیدن و کافئین پرهیز کنید . آنها میتوانند اضطراب را تشدید کنند .
الکل ننوشید و از مواد مخدر غیرقانونی استفاده نکنید . ممکن است به نظر برسد که این مواد شما را آرام میکنند. اما میتوانند تعادل عاطفی شما را به هم بزنند، در خواب شما اختلال ایجاد کنند و با داروهایتان تداخل داشته باشند .
آیا اغلب دچار استرس میشوید؟ سعی کنید بفهمید که آیا این اتفاق در موقعیتهای خاصی رخ میدهد یا خیر. برای شروع، زمانهایی را که مضطرب میشوید یادداشت کنید و سپس به دنبال الگوها باشید. وقتی چیزی را کشف کردید که شما را آشفته میکند، به دنبال راههایی برای مدیریت بهتر آن باشید. به عنوان مثال، اگر پیادهروی به آرام کردن اعصاب شما کمک میکند، قبل از مواجهه با موقعیتها یا رویدادهایی که ممکن است شما را آشفته کند، قدم بزنید.
تغییر نحوه برخورد با افکار منفی نیز میتواند مفید باشد. همه ما در ذهن خود مدام در مورد آنچه انجام میدهیم و میبینیم، تفسیر و تحلیل میکنیم. برخی از ما عادت داریم روی افکار غیرمنطقی تمرکز کنیم که زندگی را سختتر از آنچه هست میکند. ممکن است در موقعیتها بر نکات منفی تأکید کنیم، یا ممکن است فکر کنیم که باید همیشه اوضاع را تحت کنترل داشته باشیم.
درمان شناختی رفتاری (CBT) میتواند برای یادگیری نحوه کنترل افکار و ارائه راهکارهای عملی بسیار مفید باشد.
ذهن آگاهی و مدیتیشن از دیگر روشهایی هستند که میتوانند به مقابله با افکار منفی کمک کنند.
با تمرین، میتوانیم تشخیص دهیم که چه کاری انجام میدهیم و آن افکار را با افکار مثبت جایگزین کنیم. میتوانیم خوبیهای اتفاقات را ببینیم و چیزهایی را که نمیتوانیم کنترل کنیم، رها کنیم.
مراقبت از خودتان از نظر جسمی میتواند وضعیت روحی شما را بهبود بخشد. سعی کنید برخی از این موارد را امتحان کنید:
ورزش منظم . ثابت شده است که ورزش یک کاهشدهنده استرس است و به خلق و خو، خواب و تقریباً هر چیز دیگری کمک میکند. برای به دست آوردن بیشترین فایده، حداقل ۲.۵ ساعت در هفته فعالیت با شدت متوسط مانند پیادهروی یا ۱.۲۵ ساعت ورزش سختتر مانند دویدن یا شنا را در برنامه خود قرار دهید .
یوگا ، تای چی و سایر فعالیتهای آرام میتوانند اضطراب را آرام کنند.
تمرینات تنفسی وقتی یاد بگیرید که سرعت دم و بازدم خود را کنترل کنید، سپس هر روز آن را تمرین کنید، این میتواند اضطراب را کاهش دهد. همچنین میتوانید در صورت بروز حمله، از آن برای آرام کردن خود استفاده کنید.
خواب کافی . این کار مانع از خوابآلودگی شما در طول روز میشود.
تعدادی دارو برای جلوگیری از حملات پانیک مفید هستند. در مورد مناسب بودن این داروها برای خود، با پزشک خود مشورت کنید.
روز کاری سخت؟ استرس شغلی مداوم ؟ این میتواند هر کسی را عصبی کند. اگر فکر میکنید این موضوع روی شما تأثیر میگذارد، هر کاری از دستتان برمیآید انجام دهید تا وظایفتان به خوبی پیش برود:
اختلال اضطراب اجتماعی (Social Anxiety Disorder) یکی از شایعترین و نادیدهگرفتهشدهترین اختلالات اضطرابی است که زندگی شخصی، شغلی و تحصیلی افراد را تحت تأثیر قرار میدهد. افراد مبتلا به این اختلال اغلب از قرار گرفتن در موقعیتهای اجتماعی، صحبت در جمع، یا حتی تعاملات روزمره به شدت میترسند و بهدلیل ترس از قضاوت شدن یا تحقیر، دچار اضطراب شدید میشوند. خوشبختانه، این اختلال قابل درمان است و رواندرمانی تخصصی میتواند به افراد کمک کند تا به آرامی با ترسهایشان روبهرو شوند و زندگی طبیعیتری را تجربه کنند.
در این مقاله، بهترین مراکز و روانشناسان متخصص در زمینه درمان اضطراب اجتماعی در تهران معرفی شدهاند. این لیست براساس تجربه، رضایت مراجعین و تخصص انتخاب شده است.
۱.
افسردگی یکی از شایعترین اختلالات روانی قرن حاضر است که میتواند تمام جنبههای زندگی فرد را تحت تأثیر قرار دهد. از کاهش انرژی، بیانگیزگی، اختلال در خواب و اشتها گرفته تا افکار منفی و احساس پوچی، همگی از نشانههای افسردگی هستند. خوشبختانه، امروزه با پیشرفت علم روانشناسی و رواندرمانی، روشهای مؤثری برای درمان افسردگی وجود دارد. در این مقاله قصد داریم ۱۰ تا از بهترین روانشناسان و مراکز درمان افسردگی در تهران را به همراه خدمات، آدرس و اطلاعات تماس معرفی کنیم. اولین مورد، گروه روانشناسی ویان خواهد بود.
۱. گروه روانشناسی ویان
۲. دکتر زهرا بنیهاشم
۳. دکتر ناهید رمضانی
۴ مرکز مشاوره همآوا
۵. دکتر مریم طاهری
۶. مرکز مشاوره مهرآور
۷ دکتر امیررضا شاهمحمدی
۸. مرکز روانشناسی انتخاب نو
۹. دکتر نیلوفر رستگار
۱۰. دکتر حسین سلیمانی
افسردگی چیست و چگونه درمان میشود؟
افسردگی یک اختلال روانی جدی است که با نشانههایی مانند غم عمیق، بیانگیزگی، احساس بیارزشی، خستگی مفرط، اختلال در خواب و اشتها همراه است. این بیماری میتواند موقت یا مزمن باشد و به دلایل مختلفی مانند ژنتیک، عوامل محیطی، فقدان، یا مشکلات روانی دیگر ایجاد شود.
روشهای رایج درمان افسردگی عبارتند از:
استرس یکی از رایجترین مشکلات روانی در دنیای پرشتاب امروز است که اگر به موقع مدیریت نشود، میتواند زمینهساز اختلالات جدیتری مانند اضطراب، افسردگی، اختلال خواب و مشکلات جسمی شود. تهران، بهعنوان پایتخت کشور، میزبان متخصصان برجستهای در حوزه درمان استرس و اختلالات روانی است. اگر شما یا یکی از عزیزانتان از استرس شدید، اضطراب مزمن یا نگرانیهای دائمی رنج میبرید، انتخاب یک رواندرمانگر یا روانپزشک مجرب میتواند گامی مؤثر در جهت بهبود کیفیت زندگی باشد.
در این مقاله به معرفی ۱۰ تا از بهترین دکترهای درمان استرس در تهران میپردازیم که با تجربه بالا و روشهای علمی، به درمان این اختلال کمک میکنند.
1. مرکز مشاوره و روانشناسی ویان
تخصص: درمان استرس،
اضطراب، افسردگی، رواندرمانی فردی و زوجدرمانی
ویژگیها:
2. دکتر هدی نعمتالهی
تخصص: رواندرمانگر،
استاد دانشگاه، متخصص درمان اضطراب و استرس
ویژگیها: بیش از ۱۵ سال سابقه مشاوره فردی و گروهی
آدرس: تهران،
خیابان مطهری
3. دکتر علی صاحبی
تخصص: روانشناس،
متخصص رویکرد طرحوارهدرمانی و CBT
ویژگیها: مؤسس مرکز
تئوری انتخاب ایران، نویسنده چندین کتاب روانشناسی
آدرس: تهران، منطقه
ونک
4. دکتر فرناز بنیصدر
تخصص: روانشناس
بالینی، درمانگر اختلالات اضطرابی و وسواس
ویژگیها: مدرس
دانشگاه، پژوهشگر سلامت روان
آدرس: تهران،
خیابان شریعتی
5. دکتر نسرین مقصودی
تخصص: روانشناس،
متخصص کاهش استرس و بهبود کیفیت زندگی
ویژگیها: تجربه کار با
مهاجران و محیطهای بینفرهنگی
آدرس: تهران، شهرک
غرب
6. دکتر محمدحسین نجفی
تخصص: روانپزشک،
درمان دارویی استرس و اختلالات خلقی
ویژگیها: بررسی ترکیبی
درمان دارویی و رواندرمانی
آدرس: تهران،
خیابان ولیعصر
7. دکتر الهه صفاری
تخصص: رواندرمانگر
تحلیلی، درمان اختلالات اضطرابی، استرس پس از سانحه
ویژگیها: جلسات فردی و
گروهدرمانی
آدرس: تهران، سعادتآباد
8. دکتر آرش میلانی
تخصص: روانشناس
بالینی، متخصص درمان شناختیرفتاری (CBT)
ویژگیها: تمرکز بر
درمان استرس شغلی و زندگی روزمره
آدرس: تهران، میدان
فاطمی
9. دکتر سارا حسینی
تخصص: مشاور و
درمانگر استرس و اضطراب نوجوانان و بزرگسالان
ویژگیها: سبک رفتاری ـ
شناختی و رویکرد درمان پذیرش و تعهد (ACT)
آدرس: تهران، نارمک
10. دکتر مهران قربانی
تخصص: روانشناس
بالینی، درمانگر حرفهای اختلالات اضطرابی
ویژگیها: شرکت در
کنفرانسهای بینالمللی سلامت روان
آدرس: تهران، یوسفآباد
سؤالات متداول درباره درمان استرس (FAQ)
۱. استرس چیست و چه تفاوتی با اضطراب دارد؟
استرس پاسخ طبیعی بدن به فشارها و چالشهای زندگی است و معمولاً با عامل مشخصی همراه است، مانند امتحان یا مصاحبه شغلی. اما اضطراب معمولاً بدون دلیل مشخصی رخ میدهد و احساس ترس یا نگرانی دائمی ایجاد میکند.
۲. چه زمانی باید برای درمان استرس به روانشناس یا روانپزشک مراجعه کنیم؟
اگر استرس باعث اختلال در خواب، تمرکز، روابط یا عملکرد شغلی و روزمرهتان شده است، یا اگر با علائم جسمی مثل تپش قلب، درد معده یا سردردهای مکرر مواجه هستید، بهتر است هر چه سریعتر با متخصص مشورت کنید.
۳. درمان استرس چگونه انجام میشود؟
درمان استرس ممکن است شامل یکی یا ترکیبی از موارد زیر باشد:
۴. آیا دارو برای درمان استرس لازم است؟
نه همیشه. بسیاری از افراد تنها با رواندرمانی و تغییر سبک زندگی بهبود مییابند. دارو فقط در مواردی تجویز میشود که شدت استرس بالا باشد یا همراه با اختلالات دیگر مثل افسردگی یا اضطراب مزمن باشد.
۵. درمان استرس چقدر طول میکشد؟
مدت درمان بسته به شدت مشکل، نوع درمان و همکاری فرد متفاوت است. برخی افراد در چند هفته بهبود مییابند و برخی دیگر ممکن است چند ماه یا بیشتر نیاز به درمان داشته باشند.
۶. آیا استرس میتواند به بیماریهای جسمی منجر شود؟
بله، استرس مزمن میتواند خطر بیماریهای قلبی، فشار خون بالا، مشکلات گوارشی، تضعیف سیستم ایمنی و اختلالات خواب را افزایش دهد.
۷. آیا با تغییر سبک زندگی میتوان استرس را کنترل کرد؟
بله، فعالیت بدنی منظم، خواب کافی، رژیم غذایی سالم، مدیریت زمان، مدیتیشن و کاهش استفاده از شبکههای اجتماعی میتوانند تأثیر چشمگیری در کاهش استرس داشته باشند.
۸. آیا مراجعه به روانشناس برای درمان استرس نشانه ضعف است؟
نه، مراجعه به روانشناس نشانه آگاهی و شجاعت در جهت بهبود سلامت روان است. همانطور که برای بیماریهای جسمی به پزشک مراجعه میکنیم، برای سلامت روان هم باید از متخصص کمک بگیریم.
جمعبندی
برای درمان استرس، انتخاب درمانگر مناسب یکی از مهمترین گامهاست. اگر به دنبال کاهش اضطراب و بهبود آرامش درونی هستید، مراجعه به یکی از متخصصان بالا میتواند نقطه شروع خوبی باشد. فراموش نکنید که کمک گرفتن، نشانه ضعف نیست بلکه قدمی شجاعانه برای بهتر شدن است.
اگر نیاز به مشاوره اختصاصی دارید یا میخواهید اطلاعات تماس دقیقتر یا نوبتدهی آنلاین بگیرید، خوشحال میشوم کمکتان کنم.
اختلال بیشفعالی-کمبود توجه (ADHD) توسط سازمان بهداشت جهانی به عنوان الگوی پایدار بیتوجهی و/یا بیشفعالی-تکانشگری تعریف میشود که تأثیر منفی مستقیمی بر عملکرد تحصیلی، شغلی یا اجتماعی دارد و سطح آن خارج از محدوده تغییرات طبیعی مورد انتظار برای سن و سطح عملکرد هوشی است.
اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) میتواند تأثیر مادامالعمر داشته باشد و طیف وسیعی از وابستگیها را با سلامت، رفاه، ادغام اجتماعی و کیفیت زندگی افراد و خانوادهها ایجاد کند. شواهد نشان میدهد که اختلالات عصبی-رشدی با افزایش خطر مرگ مرتبط هستند و افراد مبتلا به ADHD در سیستم قضایی هم به عنوان قربانی و هم به عنوان مجرم بیش از حد حضور دارند.
چالشهای متعددی در رابطه با مسیرها و درمان ADHD که به دلیل مشکلات اخیر در تأمین دارو تشدید شدهاند، توسط NHS، گروههای بیمار و خیریهها شناسایی شدهاند. محرکهای تقاضا برای خدمات ADHD چندوجهی و پیچیده هستند و عوامل اجتماعی و محیطی گستردهتری را در بر میگیرند. این عوامل هم در مورد خدمات کودکان و هم در مورد بزرگسالان صدق میکنند و شامل دسترسی، انتخاب، تشخیص و گزینههای درمانی میشوند.
برای درک بهتر مسائل، سرویس سلامت همگانی انگلستان (NHS) کار سریعی را برای بررسی ارائه خدمات ADHD در NHS آغاز کرد. مرحله اولیه کار، چالشهایی را در موارد زیر شناسایی کرده است:
اکنون برای تعمیق درک ما از مسائل و شناسایی راهحلهای بالقوه، به کار دقیقتری که با همکاری افراد مبتلا به ADHD، بخش سوم و سایر نهادهای عمومی انجام شود، نیاز است.
از هیئت مدیره خواسته میشود تا کارهای انجام شده تا به امروز را مورد توجه قرار داده و مرحله بعدی کار پیشنهادی را تأیید کند.
در دسامبر ۲۰۲۳، سرویس سلامت همگانی انگلستان (NHS) یک پروژه جامع را برای بررسی مسائل مربوط به ارائه خدمات ADHD آغاز کرد. تمرکز این پروژه بر درک اندازه و ماهیت مسائل و علل اساسی آن بود. به عنوان بخشی از این کار، سرویس سلامت همگانی انگلستان:
الف. بررسی دادههای NHS انگلستان در مورد ارجاعات، انتظارها و تشخیص ADHD در انگلستان را انجام داد.
ب. به کینگز کالج لندن سفارش انجام کاری در مورد مقایسههای بینالمللی نرخ شیوع ADHD را داد.
ج. بررسی کرد که چگونه خدمات ADHD در حال حاضر در انگلستان ارائه میشود و عوامل مؤثر بر رفتارها و نتایج آن چیست.
د. یک گروه مرجع بالینی (CRG) برای انجام مجموعهای از بررسیهای عمیق تأسیس کرد.
موسسه ملی تعالی سلامت و مراقبت، شیوع جهانی ADHD در کودکان را حدود ۵٪ و در بزرگسالان در بریتانیا را ۳٪ تا ۴٪ تخمین میزند. دادههای مربوط به ADHD که در دسترس NHS انگلستان است، از مجموعه دادههای متعددی جمعآوری شده و از نظر کامل بودن و پوششدهی متفاوت است. بنابراین، احتمالاً تعداد افرادی که به دنبال ADHD هستند، در انتظار ADHD هستند و تشخیص ADHD برایشان داده شده است، به طور قابل توجهی کمتر از این مقدار است. بررسی سریع کالج کینگز از مقایسهکنندگان بینالمللی نشان داد که این شکاف دادهها منحصر به فرد نیست. بهترین دادههایی که آنها یافتند، میزان تشخیص ADHD را بین ۱۰.۲٪ تا ۱۰.۵٪ در کودکان در ایالات متحده و ۳.۴٪ در کودکان و ۱.۴٪ در بزرگسالان در سوئد نشان داد.
کار CRG دقیقترین و بهروزترین بینشها را در مورد ارائه خدمات ADHD از سوی پزشکان در انگلستان به ما میدهد. در ابتدا 5 حوزه مورد توجه قابل توجه را شناسایی کرد:
الف. تشخیص
ب. تنوع عصبی
ج. تجویز
د. نابرابریهای بهداشتی، آسیبهای روانی، اعتیاد و سیستم قضایی
ه. سود ثانویه.
اعضای گروه ۷ بار ملاقات کردند و تقریباً ۲۰ ساعت را در کارگاههای آموزشی طی ۲ ماه گذراندند. سه موضوع اصلی از بحثها پدیدار شد: ۱) «شخص مناسب، مسیر مناسب، حمایت مناسب»؛ ۲) «فضاهای همگرا»؛ و ۳) «تناقض مراقبت».
مضامین کلیدی شناساییشده از این کار تا به امروز در زیر خلاصه شدهاند، با این هدف که مبنایی برای بحث گستردهتر و کار دقیقتر بیشتر باشند:
الف. ارائه خدمات ADHD و سیاستهای مرتبط با آن نیاز به یک رویکرد مشترک در حوزههای سلامت، مراقبت، آموزش و سیستم قضایی دارد. بهبود دسترسی، تجربه و نتایج برای افراد نمیتواند صرفاً با کار متمرکز بر سلامت انجام شود.
ب. فقدان منابع دادههای مناسب در مورد ADHD به این معنی است که درک کامل وسعت مشکل دشوار است. شواهدی وجود ندارد که توضیح دهد چه چیزی باعث افزایش اخیر تقاضا برای خدمات ADHD شده است. محرکها پیچیده هستند و مسائل اجتماعی گستردهتر و سیاستهای آموزشی را در بر میگیرند. دادهها و شواهد بینالمللی محدودی برای استفاده وجود دارد.
ج. از آنجایی که خدمات ما همگام با تقاضا و نیاز پیش نرفته است، رشد سریعی در ارائه خدمات بخش مستقل در بازار ADHD وجود داشته است. برای درک بهتر مدلهای مختلف خدماتی مورد استفاده و چالشهایی که در نقاط مختلف مسیر تجربه میشوند، نیاز به همکاری با سیستمها و ارائهدهندگان (از جمله ارائهدهندگان غیر NHS) وجود دارد.
د. مدلهای خدماتی باید برای همگام شدن با نیازهای افرادی که به دنبال حمایت هستند، اقدامات بیشتری انجام دهند. مدلهای خدماتی ADHD باید علاوه بر گزینههای تجویز دارو، طیف وسیعی از مداخلات درمانی و غیربالینی را در نظر بگیرند. خدمات باید به گونهای تنظیم شوند که بر اساس نیاز تنظیم شوند و بیماریهای همراه و شرایط عصبی-رشدی را بهتر در نظر بگیرند. ما باید مطمئن شویم که مسیرهای مراقبتی متنوعی وجود دارد، افراد در مسیر مراقبتی مناسب قرار میگیرند و افرادی که مراقبت ارائه میدهند به طور مناسب آموزش دیده و پشتیبانی میشوند. برای کودکان، این خدمات باید یک پیشنهاد یکپارچه با آموزش و خدمات کودکان باشد.
ه. دادهها نشان میدهد که برخی از جمعیتها در معرض خطر فزایندهای برای تجربه نابرابری در دسترسی، تجربه و پیامدها هستند. گروههای در معرض خطر شامل قربانیان و عاملان جرم، افرادی که با محرومیت اجتماعی و اقتصادی گستردهتری مواجه هستند و افرادی از گروههای حاشیهای میشوند.
یافتههای کلیدی گامی مهم در کمک به بهبود خدمات برای افراد مبتلا به ADHD در انگلستان هستند. با این حال، اکنون باید این یافتهها آزمایش شوند و راهحلها به طور گستردهتر و با همکاری بیشتر بین بخشی و بیمار توسعه یابند. این امر به ویژه از آن جهت اهمیت دارد که بهبود وضعیت افراد مبتلا به ADHD و خانوادههایشان نمیتواند به تنهایی توسط NHS حاصل شود.